सातासमुद्रापारही स्वरमोहिनी

ही घटना आहे १९३८मधील.
मा. दीनानाथ मंगेशकर यांना एका संगीतमेळ्याचं आमंत्रण आलं. आयोजक व दीनानाथ यांच्यात सुरू असलेली चर्चा लताने ऐकली व ती मध्येच वडिलांना म्हणाली, या मेळ्यात मीदेखील गाणं म्हणणार…
दीनानाथांना आश्चर्य वाटलं. ते म्हणाले, तू काय गाणार गं तिकडे?
दीनानाथांनी होकार दिला आणि त्या मेळ्यात वडिलांच्या आधी गाणं सादर करून लताने टाळ्यांची वसुली केलीही. ज्योतिषशास्त्राचा चांगला अभ्यास असणाऱ्या दीनानाथांनी आपल्या पत्नीला नंतर सांगितलं, लता ही अद्वितीय गायिका आहे. कोणी कल्पना करू शकणार नाही एवढी प्रसिद्धी व लोकप्रियता ती मिळवेल…

प्रस्तुत पुस्तकाच्या प्रस्तावनेमध्ये लता मंगेशकर यांनीच ही आठवण जागवली आहे. या स्वरसम्राज्ञीने १९७५ ते १९९८ या कालावधीत अमेरिका, कॅनडा, त्रिनिदाद आदी परदेशांत केलेल्या स्टेज शोंमधील अनुभव व गंमतीजमती यात वाचण्यास मिळतात. (१९७६च्या दौऱ्यात मुकेश यांचं आकस्मिक निधन झालं, तो तपशील मनाला चटका लावणारा आहे) मात्र त्या पलीकडे या गायिकेची व्यावसायिक वृत्ती, परिपूर्णतेचा ध्यास, नातेसंबंध जपण्याची ऊर्मी आदी अनेक वैशिष्ट्ये यातून सहज उलगडत जातात. लेखकद्वयींपैकी एक या दौऱ्यांचा आयोजक आहे. तर, लेखिका लतादीदींची भाची (मीना खडीकर यांची कन्या) आहे.

१९७५मधील या पहिल्या अमेरिका दौऱ्याची प्राथमिक बोलणी झाली त्यावेळी लतादीदींनी प्रथम दोन गोष्टी स्पष्ट केल्या, एक म्हणजे हे सर्व कार्यक्रम शाळा, कॉलेज, कम्युनिटी सेंटर आदी कामचलाऊ ठिकाणी न होता अव्वल प्रेक्षागारांत होतील व दुसरं म्हणजे, हे कार्यक्रम केवळ गाण्यांचेच असतील. यात मिमिक्री, नृत्यं आदी प्रकारांचा समावेश नसेल. अन्य गायकांच्या तुलनेत लतादीदी प्रत्येक गोष्टीचा किती सखोल विचार करतात हे पाहून लेखकाला सुखद धक्का बसला.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*